Nəticə olaraq, uşaqlıq insanın ruhunun bünövrəsidir. Əgər bu dövr yarımçıq qalırsa, insan ömrü boyu o boşluğu doldurmağa çalışır. Bəlkə də buna görə böyüdükdən sonra uşaqlara qarşı daha həssas oluruq – istəyirik ki, heç olmasa onlar öz uşaqlıqlarını doyunca yaşasınlar, çünki itirilmiş zamanı geri qaytarmaq mümkün deyil.

Uşaqlığın doyunca yaşanmamasına səbəb olan müxtəlif amillər var. Bəzən bu, ailənin maddi çətinlikləri olur; uşaq oyun oynamaq əvəzinə evin yükünü çəkməyə, hətta kiçik yaşlarından işləməyə məcbur qalır. Bu zaman onun "oyuncağı" əmək alətləri, "oyun meydançası" isə həyatın sərt üzü olur. Digər hallarda isə uşaqlar valideyn itkisi və ya müharibə kimi sarsıntılar səbəbindən vaxtından tez böyüyürlər. Onlar uşaq saflığını itirib, böyüklərin dünyasına məcburi giriş edirlər.

Bu hissi yaşayan insanlar üçün keçmişə baxmaq həmişə bir az ağrılıdır. Çünki onlar yaşıdlarının küçədə qaçıb şənləndiyi vaxtlarda, ciddi məsələlər haqqında düşünmək məcburiyyətində qalıblar. Uşaqlıq sanki onlara toxunmadan keçib gedib. Bu "yaşanmamışlıq" hissi insanın gələcək xarakterinə də təsir edir; belə şəxslər adətən daha ciddi, daha ehtiyatlı və həyata qarşı daha vaxtından əvvəl müdrik olurlar.

Uşaqlıq hər bir insanın həyatının ən saf, ən qayğısız və ən rəngli dövrü hesab olunur. Lakin hər kəs üçün bu belə deyil. Bəziləri üçün uşaqlıq oyuncaqlar və oyunlarla deyil, erkən yaşda çiyinlərə düşən ağır məsuliyyətlərlə xatırlanır. "Mən doyunca uşaqlığımı yaşaya bilmədim" cümləsi sadəcə bir giley deyil, itirilmiş bir zamanın və yarımçıq qalmış xəyalların kədərli etirafıdır.

Lakin uşaqlığını doyunca yaşaya bilməyən insanların ən böyük gücü onların dözümlülüyüdür. Onlar həyatın çətinliklərinə erkən yaşda sinə gərməyi öyrənirlər. Bununla belə, içlərində həmişə o gizli "uşaq" qalır ki, o, bir dəfə də olsa qayğısız şəkildə gülmək, doyana qədər qaçmaq və uşaq olmağın dadını çıxarmaq istəyir.

Men Doyunca Usaqligimi Yasiya Bilmedim File

Nəticə olaraq, uşaqlıq insanın ruhunun bünövrəsidir. Əgər bu dövr yarımçıq qalırsa, insan ömrü boyu o boşluğu doldurmağa çalışır. Bəlkə də buna görə böyüdükdən sonra uşaqlara qarşı daha həssas oluruq – istəyirik ki, heç olmasa onlar öz uşaqlıqlarını doyunca yaşasınlar, çünki itirilmiş zamanı geri qaytarmaq mümkün deyil.

Uşaqlığın doyunca yaşanmamasına səbəb olan müxtəlif amillər var. Bəzən bu, ailənin maddi çətinlikləri olur; uşaq oyun oynamaq əvəzinə evin yükünü çəkməyə, hətta kiçik yaşlarından işləməyə məcbur qalır. Bu zaman onun "oyuncağı" əmək alətləri, "oyun meydançası" isə həyatın sərt üzü olur. Digər hallarda isə uşaqlar valideyn itkisi və ya müharibə kimi sarsıntılar səbəbindən vaxtından tez böyüyürlər. Onlar uşaq saflığını itirib, böyüklərin dünyasına məcburi giriş edirlər. Men Doyunca Usaqligimi Yasiya Bilmedim

Bu hissi yaşayan insanlar üçün keçmişə baxmaq həmişə bir az ağrılıdır. Çünki onlar yaşıdlarının küçədə qaçıb şənləndiyi vaxtlarda, ciddi məsələlər haqqında düşünmək məcburiyyətində qalıblar. Uşaqlıq sanki onlara toxunmadan keçib gedib. Bu "yaşanmamışlıq" hissi insanın gələcək xarakterinə də təsir edir; belə şəxslər adətən daha ciddi, daha ehtiyatlı və həyata qarşı daha vaxtından əvvəl müdrik olurlar. Nəticə olaraq, uşaqlıq insanın ruhunun bünövrəsidir

Uşaqlıq hər bir insanın həyatının ən saf, ən qayğısız və ən rəngli dövrü hesab olunur. Lakin hər kəs üçün bu belə deyil. Bəziləri üçün uşaqlıq oyuncaqlar və oyunlarla deyil, erkən yaşda çiyinlərə düşən ağır məsuliyyətlərlə xatırlanır. "Mən doyunca uşaqlığımı yaşaya bilmədim" cümləsi sadəcə bir giley deyil, itirilmiş bir zamanın və yarımçıq qalmış xəyalların kədərli etirafıdır. Digər hallarda isə uşaqlar valideyn itkisi və ya

Lakin uşaqlığını doyunca yaşaya bilməyən insanların ən böyük gücü onların dözümlülüyüdür. Onlar həyatın çətinliklərinə erkən yaşda sinə gərməyi öyrənirlər. Bununla belə, içlərində həmişə o gizli "uşaq" qalır ki, o, bir dəfə də olsa qayğısız şəkildə gülmək, doyana qədər qaçmaq və uşaq olmağın dadını çıxarmaq istəyir.