 |
|
|
|
Bu yaklaşım, bireyin manevi dünyasını korku ve baskı üzerine değil, sevgi, şefkat ve özgür irade üzerine inşa etmeyi hedefler. İşte bu konuyu ele alan kapsamlı bir deneme:
Korkutarak Değil, Sevdirerek Din Eğitimi: Kalbe Dokunan Bir Rehberlik Korkutarak DeДџil Sevdirerek Din EДџitimi
Din eğitiminde en etkili ders, sözlerle değil, davranışlarla verilir. Eğitimcinin kendi hayatında sevgiyi, adaleti ve dürüstlüğü temsil etmesi, anlatılan teorik bilgilerin somutlaşmasını sağlar. "Yap" denilen şeyi yapan değil, "yapanı" seven bir nesil yetiştirmek asıldır. Eğer bir eğitimci güler yüzlü, hoşgörülü ve anlayışlıysa, sunduğu mesaj da aynı şekilde algılanır. Hz. Muhammed’in (sav) eğitim metoduna bakıldığında; çocuklara yönelik şefkati, hataları nezaketle düzeltmesi ve her daim kolaylaştırmayı öğütlemesi (“Kolaylaştırın, zorlaştırmayın; müjdeleyin, nefret ettirmeyin”) bu pedagojinin en büyük temelidir. Bu yaklaşım, bireyin manevi dünyasını korku ve baskı
Korku odaklı bir eğitim, genellikle kısa vadeli sonuçlar verir. Birey, cezalandırılma endişesiyle belirli kurallara uyar; ancak bu kurallar içselleştirilmez. Korku, otorite figürü (ebeveyn veya öğretmen) ortadan kalktığında yerini kuralları çiğnemeye veya inançtan soğumaya bırakabilir. Oysa sevgiyle verilen eğitim, kalıcıdır. Bir çocuk veya genç, yaratıcısını "cezalandıran bir güç" yerine "her an yanında olan, merhametli ve koruyucu bir varlık" olarak tanıdığında, ibadet ve ahlaki değerler birer "yük" olmaktan çıkıp "bağlanma" biçimine dönüşür. "Yap" denilen şeyi yapan değil, "yapanı" seven bir
Netice itibarıyla, din eğitimi bir gönül işidir. Gönlüne girilmediği bir insanın beynine bilgi doldurmak, uzun vadede ruhsal bir kopuşa neden olabilir. Korku insanı uzaklaştırırken, sevgi yakınlaştırır ve iyileştirir. Modern pedagojinin de onayladığı üzere; şefkatle yoğrulmuş, sabırla işlenmiş ve sevgiyle taçlandırılmış bir din eğitimi, sadece dindar değil, aynı zamanda ruh sağlığı yerinde, vicdanlı ve erdemli nesillerin yetişmesini sağlayacaktır.